Ik ben verhuisd, naar een nieuwe website; www.zoetewildernis.nl
Daar zal ik vanaf nu tekstjes schrijven en foto's plaatsen (en er staat nu al spannend nieuws op!).
Deze blog zal nog een paar maanden blijven, en wordt daarna verwijderd.
Dank voor alle lieve woorden op deze blog, jullie hebben me veel warmte gegeven!
Het is tijd voor een nieuwe stap, een nieuw avontuur.
Ik hoop dat jullie met me mee blijven kijken, en lachen!

In de ochtend kwam de logeerpoes van de boven buren knuffelen in bed, daarna een warme douche.
Zonnestralen en koude lucht stroomden binnen via een klein raampje.

Ik vond deze beauty een half jaar geleden bij de afvalcontainer voor mijn huis.

Hij was uitgedroogd en had het vast koud, en dus nam ik hem mee naar mijn warme kamer.

Eerst verloor hij al zijn blaadjes maar een paar weken later kwamen er heel veel nieuwe voor terug.

Welke plant het precies is weet ik niet, maar op internet wordt hij ook wel 'the money tree' genoemd.

Veel money heeft hij me niet geschonken, wel veel vrolijke dagen omdat ik elke keer weer blij wordt als hij nieuwe blaadjes maakt.

Eigenlijk moest ik morgen een hertentamen maken maar ik tekenende protest aan tegen de manier van scoren en bij de derde poging werd het voorstel goedgekeurd en dus veranderde mijn cijfer van een 5,45 naar een 5,53.

Morgen avond zit ik niet in de tentamen bankjes maar maak ik dansjes met vriendinnetjes, dat is fijner tijdsbesteding!

Zondag avond dacht hij me in zijn huisje te vinden nadat hij van zijn werk thuis kwam.

Ik maakte een schatkaart en een briefje om te vragen of hij koude biertjes uit de koelkast wilde meenemen.

De kaart bracht hem naar zijn prinses.

Ik wachte in het park op hem met een salade, focaccia en veel zon.

Hij vond me snel, kuste me en noemde me een kleine romanticus en daarna genoten we van het eten en elkaar.

Gisteren in Armelisweerd, een picknick met Anna.

Zelf gebakken zwarte bonen koekjes, biologische pruimen en baba ganoush.

Koude thee met citroentjes.

Het regende een klein beetje, maar dat maakte niet uit.

We praatte over onze aankomende avonturen, over dat we elkaar gaan missen.

En we maakten een madeliefjes krans voor in mijn haar.

Daarna gingen we snel naar huis, het waaide hard en de zon liet zich niet meer zien.

Verstopt, ver weg achter de wolken. 

Meneer Celsius maakte een gekkie van mij vorige week, ik deed veel vreemde dansjes.Yannick's ouders zijn 40 jaar samen gelukkig en namen ons mee naar een heel warm eiland om dat te vieren.
We genoten van de zon, van elkaar.
Het maakte me gelukkig om zo veel mooie gekleurde bloemen te zien.
In tuinen, op balkons en gewoon aan de zijkant van de wegen.
De enorme cactussen die leken op bomen.
De palmbomen die de kleine hummel van Yannick's zus maar bleef aanwijzen.

We reden een dag lang rond in een Jeep op het eiland.
Bekeken de steden, de natuur. Ons haar waaide in de war, onze hoofden leeg.
Een paar dagen later nam ik met Yannick nog een keer een bus naar een andere stad.
Met onze handen in elkaar liepen we door de warme Spaanse straten.

Onze buiken konden niet zo goed tegen het kraanwater en een nacht lang moesten we afwisselend overgeven in de badkamer (de meest romantische nacht ooit werd toen een feit :)).
De dagen erna kroelden we samen op de bank buiten in de tuin en aten we bergen kiwi's en watermeloen.
We lazen boeken en knuffelden met de kleine baby en toen we ons weer fijn voelden plukte we heel veel bloemen.
Voor een bloemenkrans in mijn haar.

Ik maakte vrijdag na het avondeten een wandeling door het bos.
Het bos rook nat en fris, het bos voelde dat het warmer ging worden.
Ik vond er een hele berg afgezaagde rode takjes met knopjes er aan.
Vast geklemd onder mijn arm nam ik een grote bos mee naar huis, en straks een groot deel naar het hoge noorden.
Naar Zwolle en naar Groningen, waar de knopjes zullen uitgroeien tot bloemen of tot kleine blaadjes in de kamers van mijn vrienden.
(Ik denk dat mijn mama stiekem blij was dat ze van mij niet de hele bos in de huiskamer hoefde te zetten! Hah! )

Een klein bedankje voor mensen die mijn blog lezen.
Voor lieve reacties die ik de afgelopen dagen kreeg. Voor mensen die mijn volgen op Instagram..
Waar ik me eerst een beetje afzette tegen de digitaliserende maatschappij voel ik nu de keerzijde.
De lieve mensen, de fijne woorden. Dank! Dank!

Ik kreeg een lief mailtje, van Roos. Dat zette me aan het denken. Over mezelf.

Ik probeer zo vaak bewust te zijn over bijvoorbeeld voeding en duurzaamheid dat het me vaak ook beperkingen geeft.
Dat ik niet goed weet waar ik de lijn moet trekken tussen bewust zijn over de wereld om me heen en er gewoon zorgeloos van genieten.
Dat ik teveel vast houdt aan 'wie goed doet, goed ontmoet' en dat ik daardoor teveel nadenk over sociale interacties en dingen die ik om me heen zie gebeuren.
Dat ik daarmee zoveel dingen niet kan rechtvaardigen, en dat voelt zo lastig.

Ik ben nu aan het studeren, maar mijn gedachten dwalen af.
Naar of het niet hypocriet is dat als ik geen vlees eet, wel onbedachtzaam zuivel consumeer.
Waarom andere mensen hun belangrijkste bezit, hun eigen lichaam, zo ondoordacht vullen met producten waar ze niets over weten.
Waarvan ze geen idee hebben. En waarom ik me daar dan weer zorgen over maak.

Ik ben aan het studeren, maar mijn gedachten dwalen af.
Het voelt alsof ik weer op een piek balanceer, waarvan ik weet dat het straks weer minder wordt.
Mijn zorgen, mijn gedachtenstroom.
Het voelt als een opluchting als ik Yannick of mijn ouders overspoel met wat er al dagen in mijn hoofd rond spookt.
Dat zij naar mij luisteren, mijn zorgen wegnemen. Dat maakt me gelukkig.

Ik moet stiekem lachen als ik denk aan de periode op de middelbare school dat ik me ging interesseren over de onderwerpen die ik nu nog lastig vindt.
Mijn impact op de wereld en alles wat daarmee samen hangt.
Ik keek documentaires, zocht informatie en liet tranen van onbegrip.
Mijn ex vriendje zei toen een keer tegen me 'Loes, je denkt teveel na!'.
Voor hem was dat lastig, voor mij dat hij dat niet begreep.

Misschien komt het door mijn leeftijd, misschien gewoon omdat ik zo ben.
Een meisje die veel nadenkt, en dat is hoe het is.
Er zijn momenten dat ik het vergeet, maar nadenken en een bewuste keuze maken voelen beter dan er maar niet over na denken en de consequenties proberen te vergeten.

Nu ga ik een taart bakken, eentje die ik een paar dagen geleden ook al maakte.
Met fruit en heel veel chia zaden. Zonder suiker, gluten en dierlijke producten.
Het voelt goed, ik voel me goed.

Met pasen is het altijd feest.

We ontmoeten elkaar in het bos en zoeken de eieren die we de dag ervoor hebben geschilderd.
We eten en kletsen, lachen en vallen.
Het was koud en dus hadden we heel veel truien aan, sjalen om en mutsen op.
Chocolademelk werd warm gemaakt op een brandertje.
Er werden spelletjes gespeeld, vuurtjes gemaakt.
De rups met zijn ogen dicht, waarbij de voorste in de rij alleen mag kijken.
We maakten een levende trampoline, verwisselde boompje.
We zwommen in ons blootje in de rivier, dat het kouder dan kerst was maakten ons niet uit.
Een traditie die altijd doorgaat, ook al zegt iedereen in het begin van de dag van niet.
Jesse maakte een bastogne/bananen taart, Ien nam alle picknick hapjes mee.
Ik bakte broden voor ze en mijn zus kookte broccoli- en pompoensoep, Yannick maakte pesto en mijn mama doperwten geitenkaas dip.

Het was fijn om weer bij mijn familie te zijn, elke keer dat ik het filmpje opnieuw afspeel voel ik me vrolijk.
Ik heb nu al zin in pasen over een jaar..

Pasen 2013 from Zoete Wildernis on Vimeo.

Een tijdje terug paste Anna en ik op de poezen van mensen die op vakantie waren.

We sliepen een week lang in hun mooie, oude huis.
We kookten in de keuken waar we niets konden vinden.
Bakten knoflooktaart, heel veel koekjes en zomerfruitcrumble. Kookte soep en veel salades.
De oven warmde onze broodjes in de morgen en koelkast koelde de gembercitroenlimonade die we de hele dag door dronken.

Toen we de eerste ochtend op onze sokken door het huis heen rende kwamen we er achter dat 1 van de poezen een beetje vreemd deed.
Bij nadere inspectie, een verhoogd hartslag bij ons beide en wel honderd keer te hebben gezegd 'ik vind het zo naar, dit is echt niet goed' belde ik de dierenarts voor advies.
De assistente die ik aan de lijn kreeg keek in haar bestand of de poezen bij hun kliniek waren ingeschreven.
De achternaam van hun baasjes moesten we opzoeken tussen de post, de naam van de katten waren we vergeten maar met de omschrijven 'het gaat om de hele dure van de twee, zo'n bijzondere, eentje met verschillende kleuren' en de beschrijving van hoe de kat er uit zag 'overal bloed, beweegt niet en zijn ogen gaan niet meer open' kregen we voorrang op de afspraken en mochten we meteen langs komen.

Ik sprintte niet naar de dierenarts maar naar de stad want mijn werkgroep was al een kwartier voordat ik van huis weg ging begonnen. Anna bracht de arme stakker naar de arts.
In de tussentijd deden we ook nog een poging tot contact met de baasjes die op dat moment de pisten af gleden in Oostenrijk, of misschien wel chocolademelk met rum dronken in de zon.

Toen ik het lokaal in kwam vroeg de docent of ik de poes weer gevonden had?
Waarschijnlijk had ik door mijn lichte fase van paniek de informatie een beetje verkeerd door gegeven aan mijn studiegenootje, die haar had ingelicht over mijn verlate deelname.
Ik zei dat we de poes weer hadden gevonden omdat haar ongeduldige houding niet om de waarheid vroeg en at snel nog wat zomerfruitcrumble, als ontbijt.

Toen ik 2 uur later terug kwam zag het beestje er een beetje naar uit, zijn nek was kaalgeschoren en de krassen waren nu veel duidelijker zichtbaar.

Op de bovenste foto ziet de poes er nog wel lief uit met die krassen, in werkelijkheid was het eng en vies.
Waarschijnlijk had hij vastgezeten in de schutting, of in het prikkeldraad van de buren. Hij had ook een ontstoken oog, maar hoe dat kwam was niet duidelijk.
Met liefde gaven we hem vier keer per dag oogdruppels en verdeelden we de antibiotica over zijn eten, wat nog lastig was aangezien de beide katten uit hetzelfde bakje aten.

We knuffelden in bed met ze en lieten ze van de tulpen op de tafel eten, al kwam dat meer omdat we de bloemen in de nacht steeds vergaten van de eettafel af te halen.

De mensen waren blij dat we zo goed gezorgd hadden voor de beestjes en de biologische wijn en uiensoep die we voor ze hadden achterlaten kwam als geroepen.
Hun buikjes knorden en na een lange dag autorijden waren ze de motivatie om iets lekkers te koken ergens onderweg verloren..

Ik bakte vanochtend 2 broden, het recept komt uit het boek van Tartine Bread.
Gisteren avond kneedde ik het deeg en liet ik het rusten in veel verschillende stappen.
De hele nacht rees het en toen mijn wekker ging sprong ik uit bed om de oven aan te doen.

De korst is heel knapperig, de binnenkant zacht en licht.
De nigella seeds op het brood maken het bijzonder en lekker.
Ik at net een dikke plak met zelfgemaakte hummus van dit weekend, de week is goed begonnen.

// Ha instagram!

Donderdag avond fotografeerde ik Soup 'n Songs bij KEEK.

Er waren drie optredens en alle stoelen en banken waren bezet door leuke mensen.
Gitaren, bionades en koffie met hartjes in het schuim.

Buiten was het koud maar binnen lekker warm. Luisterend naar muziek met een grote kom soep op schoot.

De dagen waren goed. We hadden geen tv, geen internet, bijna nooit mobiel bereik.

We hadden elkaar en de tijd om echt naar elkaar te luisteren, om te lachen en te kroelen in elkaars haar.
We hadden erwtensoep die lang pruttelde op het gasfornuisje, goedkoop bier en radijsjes en mango.
Rode wijn bij de lunch en daarna uitwaaien in het bos.

Een haardvuur om bij te praten, over dromen en gevoel.
Over elkaar, over wat er eigenlijk echt toe doet. Ik voelde me goed in het bos, er was geen tijd voor zorgen.
Vanuit binnen zag je door het glas buiten alleen maar bomen, ik klom er graag hoog in en keek in mijn eentje naar de zonsondergang.

Terugkomen in de stad was even wennen, de drukte voelde beklemmend.
De lucht niet meer zo schoon.

Mijn stage in de jeugdgevangenis werd heftiger als ik verwachtte.
Omdat het verschil opeens zo duidelijk werd in hoe ver sommige jongeren verwijderd waren van waar het voor mij in het leven echt om draait.
Om liefde en vriendschap en tijd nemen voor elkaar.

Anna's huisje from Zoete Wildernis on Vimeo.

Ik ga fijn met Anna een weekend naar haar huisje in het bos.
Mijn nieuwe schoentjes, frisse lakens, citroenen, de thee die ik van Kirsten kreeg en de fijne trui met veren van mijn zus gaan mee.
Ik ga Wildwoud voor de tweede keer lezen en wandelingen maken en chocolademelk drinken bij de open haard.

Vanochtend stond ik vroeg op en maakte ik dadels shortbread van De groene meisjes.
Oh jeetje, wat zijn ze lekker! Ik deed er stiekem veel meer chocolade-cocos saus er over heen en mmm!

Deze kleine gebakjes mogen ook mee in de knapzak. Samen met havermout en heel veel noten voor een noten brood (van My new roots!!), olijfjes, rucola en feta die nog in mijn koelkast stonden.

De foto's hier onder maken me vrolijk.
Mijn papa op een zondagse wandeling, met een laag staand zonnetje.
De plant die ik laatst vond bij de afvalcontainers voor mijn flat doet het heel goed en heeft allemaal nieuwe blaadjes gekregen.
De bijnaam van de plant is 'The money tree' en daar moet ik stiekem best vaak om lachen.
Een fijn weekend!

Acht dagen gelden vloog ik met mijn mama naar Krakau en we logeerden in een fijn appartement.

Hoge muren, tapijten op de vloer en aan de muur, grote witte deuren tussen alle kamers en een fijn warm bad om na een koude dag weer in op te warmen.
Ik zou daar altijd wel kopjes thee in het raam willen drinken en op mijn dikke sokken door de ruimtes willen rennen. 

We bezochten een mijn van zout, meer dan 200 meter onder de grond.
De kleuren en patronen van het zout waren heel mooi, en bijzonder.
De reis er naartoe ook, in een bus vlogen we over de Poolse wegen.

Het was heel koud, en er lag heel veel sneeuw.
We bezochten rommelmarkten en wandelden door de oude stad maar we dronken vooral veel thee en koffie.
Om weer warm te worden, omdat we het gezellig vonden.

Na 4 dagen in Krakau reden we met de trein naar Warsaw, 3 uur lang door een wit landschap.
Mijn mama luisterde naar een vioolconcert en ik naar het Poolse gesprek van de meisjes naast me.
Het was een fijne reis, een winterse reis.

In Warsaw sneeuwde het heel hard, zo hard dat het helemaal niet fijn was om buiten te zijn.
Nadat we het appartement hadden gezien liepen we naar het Nationaal Museum.
En daarna dronken we koffie, aten we Indiaas en dronken we weer thee.
De volgende dag vlogen we terug, het waren fijne dagen met elkaar.